Cywilizacja

Polska jest bardzo bogatym krajem skoro chce wydać 440 milionów złotych na spis powszechny
Kilka miesięcy temu Sejm uchwalił ustawę o narodowym spisie powszechnym, który ma się odbyć od 22 maja do 9 czerwca 2001. Według szacunków rządu, koszty spisu wyniosą 440 milionów złotych. Decyzja o przeprowadzeniu spisu jest aktem zbiorowej rozrzutności Sejmu, zaciągnięciem kolejnych zobowiązań finansowych na przyszłość.

Po przesileniu z początku października Jugosławia ma szansę na porzucenie etatu chłopca do bicia. Trudno będzie dociec, czy wybory zostały sfałszowane przez ludzi Miloszevicia: według państwowej komisji wyborczej Kustunica uzyskał dziewięć punktów przewagi nad Miloszeviciem, a jednak odmówił stanięcia do drugiej tury.

Dziś można zarysować trzy możliwe scenariusze dla Kosowa. Najmniej prawdopodobne jest utrzymanie status quo tej prowincji jako protektoratu NATO. KLA osiągnęła sukces, a jako organizm żywiołowy i niekontrolowalny, musi pójść dalej - zażądać pełnej niepodległości, czyli w konsekwencji włączenia Kosowa do Albanii. Konfrontacji sprzyjać będą także przeprowadzane tej jesieni wybory, najpierw prezydenckie i parlamentarne w Jugosławii, a potem organizowane przez ONZ wybory do lokalnych samorządów.
Po przedstawieniu żądania niepodległości, USA wybierze: przeciwstawić się KLA, albo oderwać Kosowo od Jugosławii. Pierwsze oznacza, że wojska NATO będą celem zamachów, tak jak przedtem armia i policja Jugosławii. Ameryka będzie zmuszona do ewakuacji swoich wojsk, tak jak wcześniej z Wietnamu, Libanu i Somalii.

W trakcie bombardowań media były pełne wiadomości o tysiącach zamordowanych Albańczyków. Departament Stanu podał 19 kwietnia 1999 r., że 500.000 osób zaginęło i są podejrzenia, że zostali zabici. Już w maju William Cohen podał 100.000 zabitych, zaś 17 czerwca 1999 r. brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych stwierdziło, że w ponad 100 masakrach zabito 10.000 Albańczyków. Reporterzy donosili o setkach zwłok wrzucanych do szybów kopalnianych w Trepcy - niektórzy nawet czuli duszący odór rozkładających się ciał. Do zwyczajowych zwrotów używanych w relacjach należały: „masowe groby”, „Serbscy zbrodniarze”, „ludobójstwo”. Stworzono bardzo silny pozytywny ładunek emocji wobec nalotów NATO; urzędujący polski wiceminister obrony opublikował tekst pt. „Suwerenność zbrodniarzy”, Unia Wolności w uchwale stwierdziła, że każdy, kto bez względu na motywacje krytykuje naloty, popiera ludobójstwo. Tym samym do grona zbrodniarzy włączono papieża Jana Pawła II, który wypowiadał się przeciwko bombardowaniom. Daniel Olbrychski w otwartym liście do Nikity Michałkowa napisał: „Serbowie najpierw w Bośni, a potem w Kosowie dokonywali zbrodni ludobójstwa na skalę w Europie nieznaną nawet w czasach Hitlera”.

Od początku lat 80. w Kosowie panuje napięcie. Po rozpadzie Jugosławii Belgrad ogranicza autonomię prowincji do poziomu zagwarantowanego w konstytucji z 1963r, Albańczycy pragną niepodległości, a skoro ich żądania nie zostały spełnione, używają siły. Władze Jugosławii odpowiadają tym samym.

Prowadząc walkę o poparcie opinii Zachodu podczas „Wielkiej Wojny Białych Ludzi”, Serbia posługiwała się mitem Austro–Węgier jako więzienia narodów - po kilku pokoleniach mit ten ugodził ją rykoszetem. Jugosławia przedstawiana jest jako sztuczny twór, instrument opresji narodów innych niż Serbowie, trzymający się jedynie dzięki osobistym rządom Tito. Tymczasem największymi przegranymi idei jugosłowiańskiej są Serbowie, zaś korzyści z istnienia Jugosławii wynieśli Chorwaci i Słoweńcy. W Traktacie Londyńskim z 1915 r. Ententa obiecała Istrię i Dalmację Włochom. Jeżeliby Chorwaci nie użyli wówczas karty “jedności Słowian południowych”, pozostaliby jedynie z krótkim wybrzeżem wokół Rijeki, o które Włosi nie poprosili. Nie dlatego bynajmniej, że chcieli zostawić je Chorwacji: nikt nie przewidywał wówczas istnienia niepodległej Chorwacji, a jedynie jej status jako część Węgier; zostawienie Rijeki przy koronie św. Stefana, to sposób na wygranie Madziarów przeciwko Habsburgom. Słowenia najprawdopodobniej pozostałaby prowincją Austrii.

Zastanawiająca jest droga, którą przebyli Serbowie w tym stuleciu. Podczas I Wojny Światowej byli ulubieńcami zachodniej opinii publikowanej i publicznej. 15 sierpnia 1914 r. Times pisał: „Serbia zdecydowanie zasługuje na nasze poparcie. Nie powinniśmy zapominać, że obecna europejska wojna wyzwoleńcza została spowodowana przez agresję Austro–Węgier przeciw Serbii”. Setki Francuzek, Angielek i Amerykanek służyły ochotniczo jako sanitariuszki w armii serbskiej. Prasa Ententy była pełna podziwu dla małej, dzielnej Serbii powstrzymującej ofensywy Austro–Węgier. Taki punkt widzenia przeniknął także do literatury popularnej dla dziewcząt (zob. „Rilla ze Złotego Brzegu” autorstwa Lucy Maud Montgomery). Serbia uzyskała poparcie Zachodu dla swoich celów wojennych, tj. w pierwszej fazie wojny dla utworzenia Wielkiej Serbii, a potem Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców.