Po przesileniu z początku października Jugosławia ma szansę na porzucenie etatu chłopca do bicia. Trudno będzie dociec, czy wybory zostały sfałszowane przez ludzi Miloszevicia: według państwowej komisji wyborczej Kustunica uzyskał dziewięć punktów przewagi nad Miloszeviciem, a jednak odmówił stanięcia do drugiej tury.
Tuż po wyborach obóz Kustunicy ogłaszał, że zyskał 57 proc. głosów, potem 54 proc., wreszcie 52. W liczbach bezwzględnych komisja państwowa uznała, że Kustunica otrzymał więcej głosów niż twierdził sam kandydat. Trybunał Konstytucyjny wydawał cząstkowe, i często niejasne wyroki. Ostatecznie zdecydował argument siły, jednak zadbano i o prawną legitymizację. Najważniejsze, że Serbom udaje się uciec z kowadła Miloszevicia, w które uderzał młot ekipy Clinton–Albright. Plan pokojowy powinien obejmować pozostawienie Miloszevicia w Jugosławii (jej sądom należy zostawić sprawę jego osądzenia), powrót uchodźców serbskich do Kosowa, i jego podział na część północną serbską i południową albańską, przy czym skarby kultury i miejsca pamięci historycznej, czyli przede wszystkim Peć i Kosowe Pole muszą zostać przy Serbii.
Serbowie są zbyt ważną częścią świadomości historycznej Europy, aby pozostali poza jej życiem. Mogą tego nie rozumieć Amerykanie, bo znad Potomaku problemy Bogoty, Seulu, czy Kijowa są takie same.