Dziś można zarysować trzy możliwe scenariusze dla Kosowa. Najmniej prawdopodobne jest utrzymanie status quo tej prowincji jako protektoratu NATO. KLA osiągnęła sukces, a jako organizm żywiołowy i niekontrolowalny, musi pójść dalej - zażądać pełnej niepodległości, czyli w konsekwencji włączenia Kosowa do Albanii. Konfrontacji sprzyjać będą także przeprowadzane tej jesieni wybory, najpierw prezydenckie i parlamentarne w Jugosławii, a potem organizowane przez ONZ wybory do lokalnych samorządów.
Po przedstawieniu żądania niepodległości, USA wybierze: przeciwstawić się KLA, albo oderwać Kosowo od Jugosławii. Pierwsze oznacza, że wojska NATO będą celem zamachów, tak jak przedtem armia i policja Jugosławii. Ameryka będzie zmuszona do ewakuacji swoich wojsk, tak jak wcześniej z Wietnamu, Libanu i Somalii.
Oderwanie Kosowa od Jugosławii to złamanie przyjętej ponad rok temu rezolucji ONZ uznającej suwerenność Jugosławii nad tą prowincją. Będzie to niemożliwe bez poparcia Rosji i Chin, nie powstanie rząd jugosłowiański, który przystanie na oddanie Kosowa. Oznacza to także wyłom w podstawowej zasadzie porządku politycznego w Europie, jaką jest zakaz zmiany granic bez zgody zainteresowanych państw. Po 1989 zmieniano granice, ale za zgodą państw tym dotkniętych - powstały Czechy i Słowacja, połączyły się państwa niemieckie. Oderwanie Kosowa wywoła także reakcję łańcuchową - Albańczycy upojeni sukcesem zażądają zachodniej Macedonii, i nie będzie siły zdolnej im odmówić. Dla podzielonej, kadłubowej Macedonii jedynym rozsądnym wyjściem będzie… powrót do Jugosławii, państwo to nie przetrwa samo. Podział Macedonii według kryterium narodowościowego ułatwi podobne rozwiązanie dla Bośni i Hercegowiny, której serbska część zechce połączyć się z macierzą, chorwacka naturalnie ciąży ku Zagrzebowi, z reszty muzułmańskiej powstanie solidny przyczółek islamu w Europie. Zrealizuje się idea Wielkiej Serbii?