12. Ustrój Państwa Polskiego służyć powinien najlepszemu w danych warunkach historycznych zabezpieczeniu dobra Polski i jej rozwojowi. Powinien tworzyć gwarancje poszanowania prawa naturalnego, a w tym gwarancje praw rodziny i praw osób ludzkich oraz powinien jasno określać gwarancje obywatelskich swobód i zakres obywatelskich obowiązków.
Państwo powinno obejmować swymi kompetencjami tylko te dziedziny życia, w których jego aktywność jest niezbędna dla obrony dobra całego Narodu oraz dla udzielenia pomocy rodzinom, społecznościom lokalnym, obywatelom i ich związkom.
13. W ostatnim dziesięcioleciu nastąpiło szkodliwe dla Polski rozproszenie władzy. W okresie PRL Polska była rządzona przez złego gospodarza, natomiast od kilku lat wydaje się być Państwem bez gospodarza. Niezbędne jest zatem pilne wzmocnienie władzy w Państwie – zwłaszcza władzy wykonawczej.
Władza wykonawcza w Państwie Polskim powinna należeć do Prezydenta wybieranego w wyborach powszechnych większością głosów uczestników wyborów. Członkowie Rady Ministrów powinni podlegać Prezydentowi i być przez niego powoływani za zgodą Sejmu. Podlegający Prezydentowi Premier powinien być przewodniczącym Rządu z uprawnieniami porządkowymi. Prezydent powinien mieć prawo wydawania rozporządzeń z mocą ustawy, które podlegałyby uchyleniu w drodze ustawowej.
Brak silnej władzy w Państwie, zwłaszcza w warunkach zewnętrznych zagrożeń i wewnętrznych napięć, musi doprowadzić do jego rozkładu. Niebezpieczeństwo nadużycia silnej władzy przeciwko dobru Polski jest mniejsze od niebezpieczeństwa płynącego z niedowładu Państwa, a silna władza daje szansę skutecznej walki o dobro zagrożonego Narodu i Państwa.
Oparcie silnej władzy o system parlamentarno-gabinetowy jest nierealne w braku silnych elit politycznych, współpracujących ze sobą ponad mniej istotnymi podziałami politycznymi, dysponujących stabilnym programem narodowym i mocno osadzonych w Narodzie. Dlatego powierzenie władzy Prezydentowi, wybieranemu w wyborach powszechnych, dysponującemu szerokimi uprawnieniami i sprawującemu władzę przy pomocy Rady Ministrów kontrolowanej przez Sejm, jest rozwiązaniem racjonalnym. Taka prezydentura mogłaby stać się rzeczywistym ośrodkiem niepodległej polityki polskiej. Rozwiązanie takie odpowiada powszechnym w Polsce oczekiwaniom wobec władzy publicznej i jest nieobce praktyce ustrojowej innych krajów europejskich.
14. Sejm powinien być wybierany w wyborach większościowych. Zasada proporcjonalności wyborów powinna zostać usunięta z Konstytucji. Lista krajowa powinna zostać zniesiona. Instytucje te stanowią narzędzie nieuzasadnionego wprowadzania do Sejmu posłów nie dysponujących poparciem wyborców i są manipulacją przeciw reprezentatywności legislatywy. Niedopuszczalne jest ustanawianie w ordynacjach przywilejów wyborczych dla grup mniejszościowych, bowiem wszyscy obywatele Państwa powinni być równi wobec prawa.
Senat powinien być wybierany w dwóch trzecich w wyborach przeprowadzonych w jednomandatowych okręgach wyborczych, większością głosów uczestników wyborów (w razie potrzeby w dwóch turach), a w jednej trzeciej powinien pochodzić z nominacji prezydenckich.
15. Władza sądownicza powinna być sprawowana przez niezawisłe sądy. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawach zgodności z Konstytucją ustaw i innych aktów stanowiących prawo powinny być ostateczne.
Zasadniczym zadaniem Państwa jest usprawnienie wymiaru sprawiedliwości. Wymaga to między innymi zwiększenia liczby sędziów i podniesienia rangi tej służby Polsce oraz poważnych inwestycji materialnych. Rozwiązanie tego problemu jest niewspółmiernie ważniejsze niż, przykładowo, wydawanie wielkich pieniędzy na obsługę finansową nowych pięter biurokracji.
16. Dokonana w 1998 roku reforma administracji i podziału terytorialnego państwa jest szkodliwa dla Polski. Zagraża ona integralności Państwa. Ogromne są koszty, w tym społeczne, przeprowadzonej reformy. Nastąpiło załamanie sprawności administrowania związane z jej przeprowadzeniem.
Kolejne radykalne odwracanie niefortunnych reform byłoby bardzo kosztowne. Dążyć należy zatem do wypracowania, przy współudziale polskich środowisk naukowych i samorządowych, metod stopniowego skorygowania błędów przeprowadzonej reformy. W pierwszej kolejności należy postawić tamę przekształcaniu nowych, wielkich województw w euroregiony oraz tendencjom do przejmowania kompetencji gmin przez powiaty.