21. Celem polskiej polityki bezpieczeństwa zewnętrznego i zagranicznej powinno być zachowanie i umocnienie niepodległości Państwa Polskiego oraz suwerenności Narodu. Celem polskiej polityki bezpieczeństwa zewnętrznego i zagranicznej powinno być zachowanie pokoju oraz dobrych stosunków z innymi państwami, a w szczególności z sąsiadami. Państwo Polskie powinno uczestniczyć w tych formach współpracy międzynarodowej, które najlepiej służą zachowaniu pokoju i rozwojowi Polski, Europy i świata.
Racją wszelkich form porządku międzynarodowego, w tym racją wszelkich organizacji międzynarodowych jest służba dobru narodów. Nie służy dobru narodów ustanawianie takich form współpracy międzynarodowej, w tym takich organizacji międzynarodowych, które prowadzą do podważenia suwerenność państw, ponieważ organizacje te nie są w stanie zastąpić państw w ich podstawowych zadaniach wobec narodów.
22. Bezpieczeństwu RP nie służą takie wysiłki w zakresie bezpieczeństwa zewnętrznego, które uzależniają działania Państwa Polskiego od woli sojuszników i organizacji międzynarodowych.
23. Integracja z Unią Europejską została uczyniona głównym celem Polskiej polityki zagranicznej w ostatnim dziesięcioleciu. Dążenie do realizacji tego celu zdeterminowało politykę Państwa Polskiego we wszystkich dziedzinach. Cel ten, jak również kroki podjęte na drodze jego realizacji są szkodliwe dla Polski. Twierdzenie, że Polski nie stać na pozostanie poza strukturami UE jest równoznaczne z tezą, iż Polski nie stać na niepodległość. Tezę tę odrzucamy.
24. Odrzucamy projekt integracji z Unią Europejską, ponieważ prowadzi on do likwidacji niepodległości Polski i do zniesienia suwerenności Narodu Polskiego w jego Państwie. Odrzucamy projekt integracji z Unią ponieważ jego konsekwencją jest konieczność zgody na wyprzedaż majątku polskiego w obce ręce; także konieczność zgody na otwarcie rynku polskiego na nierówną konkurencję z silniejszymi zewnętrznymi podmiotami gospodarczymi; także konieczność zgody na drastyczne ograniczenie wielu ważnych dla życia polskiego dziedzin polskiej wytwórczości, w tym rolnictwa, stanowiącego o samowystarczalności żywnościowej Polski.
Na gruncie prawa wspólnotowego Unii Europejskiej niedopuszczalne jest podejmowanie interwencji na rzecz narodowych gospodarek przez rządy państw. Oznacza to, że przyjęcie prawa wspólnotowego przez Polskę - co w wielkiej mierze dzieje się już dziś, przed planowaną akcesją - uniemożliwia prowadzenie narodowej polityki gospodarczej. W tych warunkach nie będzie mógł zostać zrealizowany postulat uzależnienia polityki Państwa Polskiego w sprawach gospodarczych od potrzeb i oczekiwań Narodu.
Jednocześnie prawo unijne przewiduje dopuszczalność gospodarczej interwencji regionów, zasilanych z funduszy unijnych. Łączne działanie tych dwóch mechanizmów prowadzić będzie do terytorialnej dezintegracji Państwa, wymuszanej procesami gospodarczymi. Temu celowi służą też europejskie rozwiązania w zakresie ustanowienia euroregionów i współpracy transgranicznej, które już narzucono Polsce w ramach reformy administracji i podziału terytorialnego.
Naiwną jest wiara, że wprowadzenie Polski do UE będzie równoznaczne z wejściem w obszar trwałej koniunktury gospodarczej. Stoimy wobec pytania na ile UE gotowa będzie dzielić się z Polską korzyściami tej koniunktury? Wszystko wskazuje, że będzie starała się czynić Polskę jedynie rynkiem zbytu swoich produktów, terenem eksportu bezrobocia oraz brudnych przemysłów?
Co więcej, na oczach naszego pokolenia Europa starzeje się i wymiera. Ponieważ w długich okresach czasu o koniunkturze gospodarczej decydują procesy demograficzne, Stary Kontynent stoi wobec perspektywy głębokiej i trwałej zapaści gospodarczej. Zapaść ta tym mniej dotknie Polskę, im mniej będziemy uzależnieni od Unii Europejskiej.
Państwa UE przewidują na najbliższe lata zjawiska wzrostowe w gospodarce Unii. Wiążą je jednak z perspektywą poszerzenia eksportu do krajów, które mają zostać włączone do UE. W konsekwencji zainteresowane są ograniczeniem polskiej produktywności. Uległość tym oczekiwaniom prowadzi wprost do eksportu unijnego bezrobocia do Polski.
25. Już dziś wiele konkretnych szkód w gospodarce polskiej jest skutkiem bezkrytycznego wdrażania procesów przystosowawczych do integracji z UE, a także z innymi strukturami międzynarodowymi, takimi jak NATO. Utrata własności wielkiej części majątku narodowego, załamanie wielu dziedzin przemysłu, zwłaszcza najbardziej zaawansowanych (np. elektronicznego, okrętowego, zbrojeniowego), załamanie rolnictwa – to skutki wiernopoddańczych przystosowań Polski.
Uczynienie wschodniej granicy Rzeczypospolitej zamkniętą granicą Wspólnot Europejskich (Traktat z Schoengen) już dziś odcina poważną część Narodu, żyjącą poza tą granicą, od równoprawnego udziału w kontaktach z Polską. Zgoda na ten fakt jest złamaniem podstawowej zasady narodowej solidarności.
26. Kierunki rozwoju Unii Europejskiej są jednym z przejawów dążeń do stopniowej likwidacji państw narodowych, a na rzecz nowych wielkich imperiów. Jest to zjawisko groźne dla pokoju.
Naruszanie praw narodów, w tym zwłaszcza prawa do niepodległości, zawsze było źródłem naruszania praw osób ludzkich, zagrożeń dla pokoju i rozlicznych ludzkich nieszczęść. Imperialne metropolie będą zawsze dążyć do realizacji własnych interesów, a zdominowane narody traktowane będą przez nie jako obiekty wyzysku. Praktyki takie, powszechnie obecne we współczesnym świecie, zaburzają rozwój wielu narodów. Państwa narodowe są zatem niezbędne dla zagwarantowania realizacji praw narodów. Stosunki pomiędzy nimi powinny opierać się na wyrzeczeniu przemocy.
Polska powinna zaangażować się w tworzenie Karty Praw Narodów, będącej odpowiednikiem Karty Praw Człowieka. Jej realizacja powinna kłaść kres niesprawiedliwości w stosunkach między narodami i stać się fundamentem trwałego pokoju na świecie.
27. Polska położona jest w miejscu, w którym przecinają się strategiczne interesy Zachodu oraz Rosji. Każda konfrontacja Zachodu i Rosji niesie za sobą zagrożenia dla bezpieczeństwa Polski. Dlatego Polska powinna działać na rzecz zapobiegania konfliktom w tym obszarze, a gdyby powstawały, powinna dążyć do ich rozwiązania na drodze pokojowej.
28. Polska powinna wykorzystać swoje położenie geograficzne, między krajami zachodniej i wschodniej Europy, a także między Północą a Południem kontynentu europejskiego i uczynić z tego położenia podstawę swojej pozycji międzynarodowej. Działanie takie jest możliwe w warunkach pokoju w naszej części świata.
Dążenie do zamykania gospodarki polskiej w ramach gospodarki Unii Europejskiej jest dla Polski niekorzystne. Należy otwierać gospodarkę dla współpracy także z innymi częściami świata, a zwłaszcza ze wszystkimi sąsiadami.
Szczególny nacisk powinien zostać położony na tworzenie przy współudziale zainteresowanych narodów sieci połączeń pomiędzy wybrzeżem Bałtyku i wybrzeżem Morza Czarnego.
29. W podobnej do Polski sytuacji znajdują się inne kraje Europy Środkowej. Polska powinna dążyć do złączenia działań wszystkich tych krajów nie tylko w celu współpracy gospodarczej, ale także w celu budowy lokalnego systemu bezpieczeństwa naszej części Europy.